OfteweL; over deBorderline stoornis (BPS) en het onbegrip wat hieromtrent heerst

Met enige regelmaat wordt bij mij toch steeds weer de indruk gewekt dat ik hét summum voor Borderline zou zijn, oftewel: de belichameling van Borderline wandelend op twee benen. Of ik hier blij mee moet zijn is een tweede, maar ik 'buit' deze twijfelachtige eer bij deze dankbaar uit door middel van het onderstaande stukje webtekst over deze omstreden en veelal onbegrepen stoornis. Dat Borderline geen verzinsel is moge inmiddels wel duidelijk zijn getuige de vele websites, die circuleren over psychische aandoening. Onbegrip en onwetendheid kunnen alleen maar het hoofd worden geboden wanneer wij mensen de dialoog met elkaar durven aangaan. En 'elkaar' houdt in een ieder, ongeacht opleiding, geslacht, uiterlijk, politieke of religieuze voorkeur of op watvoor wijze dan ook als 'anders' beschouwt (afwijkend klinkt immers meteen weer zo negatief. Om onwetendheid uit de wereld te helpen is het allereerst van belang om te weten wat borderline nu eigenlijk is. Wikipedia is een onafhankelijke online encyclopedie, dus het lijkt het meest voor de hand liggend om hun uitleg als uitgangspunt te nemen. Zodra we beseffen dat Borderline een stoornis is dan zou dit ons milder moeten stemmen, zodat wij niet onmiddellijk bevooroordeeld zijn en denken dat mensen met Borderline enkel 'aandachtstrekkers' zijn, hoewel hun gedrag wel als zodanig kan OVERKOMEN is dit echter niet de bedoeling van iemand met Borderline. Daarom is het ook extra pijnlijk om als Borderliner te moeten constateren hoeveel onwetendheid er heerst en het onbegrip wat daar logischerwijze uit voortvloeit. Zij, die 'anders' zijn en niet voldoen aan de heersende normen en waarden van de maatschappij zullen eerder buiten de boot vallen en worden uitgestoten. Mensen kunnen bikkelhard zijn en jammergenoeg valt het niet te ontkennen dat onze wereld rijkelijk vertegenwoordigd wordt door mensen, die elke vorm van empatisch vermogen lijken te ontberen. Zij, die het sop in de schoenen krijgen door het beledigen van anderen. Want dat levert hen dan weer die aangename egoboost op. Immers, het pakhuis dat hun ego kan bergen moet nog worden gebouwd. Of is er juist sprake van een diepgeworstelde onzekerheid, die men het hoofd probeert te bieden door een ander genadeloos in zijn/haar hemd proberen te zetten? Wat sommigen vergeten is dat aan ieder verhaal altijd twee of meerdere kanten zitten. De waarheid bestaat dus niet. Er is sprake van subjectieve beleving. Daar kun je dan ook moeilijk een waardeoordeel aan hangen. (hoewel dit mogelijk is, maar of er dan sprake is van realiteit valt sterk te betwijfelen). "If you are not criticized, you may not be doing much" is een quote afkomstig van Donald H. Rumsfeld. Je kan natuurlijk ook opmerken dat hoge bomen veel wind vangen, oftewel: zodra je op watvoor wijze in het oog springt zullen er altijd individuen zijn, die het nodig vinden om te kijken hoe ze je zo snel mogelijk met de beide benen op de grond neer kunnen laten storten. Want hoogvliegers zijn vaak niet geliefd: zij brengen immers de kwetsbaarheden, zwaktes en misschien wel onvervulde verlangens in een ander naar boven, die tot afgunst kan leiden en van daaruit in vervelend gedrag  naar anderen toe kan ontaarden. Wat me toch steeds weer weet te verbazen zijn bepaalde groepen mensen, die schijnbaar denken alwetend en helderziend te zijn. Ik heb al de meest opmerkelijke, verbijsterende, eigenaardige en wonderlijke weetjes’ inzake mij en mijn persoonlijke leefsituatie de revue zien passeren. Erg scherpzinnig en ook erg leuk gevonden, maar ik van toch echt van mening dat de waarzegster op de kermis het vaker bij het rechte eind heeft dan zij met z’n allen bij elkaar opgeteld.. Al die sappige roddel en achterklap is vast erg vermakelijk, maar draagt weinig zinnigs bij aan de maatschappij, is verspilde energie en echt veel nieuwswaarde heeft het ook al niet. Bovendien, een betere wereld begint nog altijd bij onszelf, is het niet? We kunnen de ander niet veranderen en dit lukt al helemaal niet als wij bezig zijn met een ander zwart te maken en in een kwaad daglicht te stellen. Als je een mens met liefde en acceptatie behandelt zul je dat ook terugkrijgen (wat men zaait zal men oogsten, daar ben ik ten stelligste van overtuigd). In de loop der tijd heb ik met vallen en opstaan geleerd dat het weinig effectief is om mezelf online te verdedigen. Meestal heeft het meer effect om iets beheerst uit te leggen, zonder meteen in de verdediging te schieten (want daardoor reageert de ander ook weer en krijg je een vicieuze cirkel, waarbij niemand meer naar elkaar luistert, maar beide partijen proberen hun gelijk te halen en daarbij niks schuwen. Hierbij wordt er dan ook meer kapot gemaakt dan dat er iets constructiefs wordt bijgedragen). Even een stukje eenvoudige psychologie aanvoeren: mensen gaan altijd uit van hun eigen situatie. Dat is de basis, het punt waarop het allemaal begint. Als iemand zelf geen last heeft van een psychische stoornis dan is het erg moeilijk om te begrijpen hoe iemand anders denkt en leeft, die wel behept is met een aandoening. Iemand, die dit niet uit eigen ervaring kent en dus nog nooit heeft meegemaakt zal vaak roepen dat degene met de stoornis aandachtsgeil is of gewoon geen ruggengraat heeft / doorzettingsvermogen bezit en lui is in het geval zij niet kunnen werken. Het beste is om de negatieve reacties te negeren wanneer je op Internet openlijk probeert te praten over je eigen persoonlijke ervaringen, zoals ik doe. Een andere optie is om speciale sites te bezoeken waarop mensen komen met soortgelijke ervaringen / problemen / stoornissen whatsoever. Door middel van lotgenotencontact (serieuze fora) kun je zo tóch je ei kwijt en dingen delen met andere mensen (zij die weten waar je doorheen gaat en hoe het is om … vul maar in …) Immers, in de gewone buitenwereld kun je ook beter niet je hele ziel en zaligheid tegenover de hele wereld uitstorten. Sommige zaken kun je dan ook het beste voor jezelf houden en bespreken met mensen, die je goed kent, vertrouwd en met mensen, die hetzelfde hebben meegemaakt / meemaken. Of bij een professionele hulpverlener, niet te vergeten. Als mens moeten wij ons beschermen en voorzichtig omspringen met onze ‘zwakheden’. Want het is nu eenmaal een gegeven dat sommigen graag andere mensen ‘pakken’ op de zwakke plek. Want dat is nu eenmaal erg eenvoudig en bijzonder doeltreffend om iemand te kwetsen. Borderline is onzichtbaar. Ik zeg weleens: ‘ik had beter een gebroken arm kunnen hebben of een been kunnen missen, dan ZIEN mensen tenminste dat er wat aan de hand is’. Maar zodra het in je hoofd niet goed zit dan wordt je daar soms genadeloos op afgerekend, op veroordeelt en afgestraft. Iemand, die geen borderline heeft en niet depressief is die weet niet hoe het is om dit dagelijks mee te moeten maken. Veel mensen kijken vaak wat meewarig aan tegen anderen, die beweerden depressief te zijn. Een vaakgehoorde kreet is dat mensen het zien als een kwestie van aanstelleritis en daarbij bovenop geteld ook nog eens een modeverschijnsel zou zijn. We kunnen het iemand – die zelf niet depressief is – niet kwalijk nemen dat hij of zij niet kan begrijpen hoe het voelt om je letterlijk en figuurlijk door de dag heen te moeten slepen, je verheugend op de nacht zodat je in je slaap alles even kunt vergeten. Misschien – God verhoedde het! – belanden deze mensen met hun onbegrip en duidelijke mening ooit zelf wel in een diepe, uitzichtloze depressie. Mogelijkerwijze dat zij op een dag ook zelf kunnen voelen hoe het is om levensmoe te zijn en niets meer te kunnen. Wellicht dat zij er dan zelf achter komen hoe fout het kan gaan in een mensenhoofd. Mogelijk dat zij dan zullen inzien dat het advies van ‘stel je niet aan, zet je schouders eronder en doe je best’ juist meer kwaad dan goed doet. Want geestelijk lijden kan net zo uitputtend en pijnlijk zijn als lichamelijk lijden.   Kort samengevat dus dit: sommigen hebben geen respect of begrip (of missen beide) en daar kan ik (of u of jij) eigenlijk maar weinig tegen doen. Dit te beseffen is een eerste stap. Te beseffen dat bepaalde zaken buiten ons vermogen zijn en dat het zinloos is om ons hier druk over te maken. We zouden ons er beter tegen kunnen ‘wapenen’, door zelf emotioneel sterker en stabieler te worden, waardoor we niet meer zo snel van slag raken zodra iemand iets kwetsends naar voren uitspreekt tegen ons.