Het is gewoonweg onvoorstelbaar watvoor impact mijn persoontje heeft gemaakt op diverse internet-gebruikers: altijd hebben zij wat te zaniken en te zeveren over mij. Hoe pietluttig ook, het móet het wereld wijde web worden ingeslingerd, bij voorkeur met mijn voor-, én achternaam erbij en natuurlijk 9 van de 10 keer gebeurt dit anoniem.
Maar ach, je doet het toch nooit goed bij zulke types: als ze eenmaal de pik op je hebben dan blijf je het haasje, ongeacht wat je doet of juist laat. Ik doe gewoon mijn ding op Internet en dat blijf ik doen, ondanks vervelende of ronduit verwerpelijke reacties en praktijken. Want ik hou lekker mijn (diverse) websites bij en blog met veel plezier op marjol3in.punt.nl .Ik vind dit webloggen bijna een vak op zich: het kost moeite en energie om je sites boeiend te maken (én te houden!) en mensen te prikkelen, tot denken te zetten. Geestelijke groei en persoonlijke ontwikkeling vind ik erg belangrijk en daarmee vul ik dan ook veel van mijn sites. Met veel plezier en met over het algemeen ronduit positieve reacties. Maar niet iedereen is over mij te spreken - ik kan het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken - en sommigen moeten hun ei dan kwijt en wat is er makkelijker dan lekker anoniem je gal te spuien aangaande mij - of iemand anders - die ze niet persoonlijk kennen. Want het grote nadeel van Internet is de anonimiteit. Voordat je het weet wordt er een hetze tegen je gevoerd, wordt je (ANONIEM uiteraard, hoe laf!) voor rotte vis uitgemaakt door personen, die te beduveld zijn om dit onder hun eigen naam / IP adres te doen. Deze kansloze adders overdrijven dat het een lieve lust is, trekken dingen uit het verband en de bekende mug wordt snel een olifant om de roddel nog smeuïger te maken. Men schroomt ook niet om er dingen bij te verzinnen en het maakt niet uit of het wel of niet waar is, want waar rook is is vuur!
Niet iedereen hoeft mij aardig te vinden, maar aan huichelarij heb ik een bloedhekel: types, die zich eerst voordoen als je beste vriend of vriendin en je vervolgens genadeloos publiekelijk onderuit halen verban ik linea recta uit mijn leven. Zij zijn een allesbehalve positieve toevoeging aan mijn leven en daarom wens ik hen niet in mijn nabijheid.
Op Internet bevind zich een heuse 'anti-Marjolein' groepering, die mijn hele handel en wandel nagaan in de hoop mij te betrappen op een misstap om me die haarfijn onder de neus te wrijven (vooral oude koeien uit de sloot halen blijkt een geliefde bezigheid te zijn).
Hun kinderachtige gedrag (want dát is het) uit zich steevast in verwoede pogingen met als doel mij de mond te snoeren, belachelijk te maken, en mij hún (bekrompen en kortzichtige) meningen c.q. adviezen op te leggen, oftewel: door de strot heen te duwen (Hun weet-gehalte en zeer beperkte denkkader reikt helaas niet zover dat het ook synoniem is aan het waarheids-gehalte, alhoewel zij in hun oneidige wijsheid VERONDERSTELLEN dat zij het bij het rechte eind hebben).
De kreten die de leden van het online-afzeik-gilde uitslaken maken soms echt dat je trommelvliezen krom trekken van ellende en ik raak er flink door geïrriteerd om hun hete adem voortdurend in mijn nek te voelen. Elke stap die
ik zet wordt breed uitgemeten en elke misstap wordt me genadeloos aangerekend. Ze verheugen zich wanneer ik onderuit ga en halen voortdurend naar mij uit (dit laatste kan erop kan duiden dat er iets in hun eigen leven fout zit: door hun gekwetste trots bezeren zij andere mensen).
Wat me trouwens wel opvalt is dat het voornamelijk om vrouwen versus mij gaat (geheel toevalligerwijs natuurlijk....) Bepaalde snobbige omhooggevallen 'dames' wanen zich Hare Majesteit de Koningin en zijn zelf klaarblijkelijk onschendbaar en volmaakt. Wat kunnen zij zich toch godsgeklaagd kinderachtig en onvolwassen opstellen. Breek me de bek niet open! En 9 van de 10 keer natuurlijk anoniem vanachter een 'veilige' proxysurfer.
In mijn vocabulaire heten deze dames: feeks, laffe hond, heks, roddeldoos, kwebbel tante, zeikwijf, zielig incompetente 2 hersencel bezittende broedkip etc. Te leuk eigenlijk om ze allemaal op te sommen.
Trouwens, als deze meiden / jonge vrouwen over voldoende zelfvertrouwen en zelfrespect zouden beschikken, dan zou het voor hen niet nodig zijn om mij online het leven zuur te maken. Het feit dat zij daar genoegdoening uit halen zegt meer dan voldoende over hun eigen persoonlijkheid en hun gebrek aan eigenwaarde + zelfrespect. Bovendien hebben ze blijkbaar tijd teveel om zich met zulk soort zaken bezig te houden.
Voor zover ik weet gaat het voornamelijk om mensen binnen de leeftijdscatagorie 18 - halverwege de 20, die de pik op mij hebben. Schijnbaar hebben zij alle tijd en energie om zich op mij te richten en is hun leven zelf niet boeiend genoeg. Want zeg nu zelf: welk gezond denkend mens heeft het NODIG om een ander tot het ziekelijke toe te volgen op Internet, gade te slaan om diegene - mijn persoon in dit geval - neer te kunnen sabelen?!? Dan mankeert er geestelijk toch al iets wanneer je zo in het leven staat? Allereerst hebben deze lui teveel tijd en vervelen ze zich stierlijk, waardoor 'Marjol3intje pesten' hun hobby en levensmotto is geworden. En natuurlijk een gebrek aan zelfvertrouwen, waardoor een ander omlaag halen hen een tijdelijk gevoel van genoegdoening en zelfvertrouwen schijnt op te leveren. Plus tal van andere redenen, die ik nooit zal kunnen begrijpen, omdat ik - Goddank - zelf totaal anders in het leven sta. Ik hoef geen mensen te stalken en voor schut te zetten, sterker nog: ik heb er niet eens de BEHOEFTE aan.
Integendeel, ik laat het allemaal maar gelaten over mij heenkomen en kies ervoor om mijn waardigheid te behouden. Dit in plaats van mezelf te wreken en met gelijke munt terug te slaan door mee te doen aan roddel en achterklap. Ik heb wel wat beters te doen. Bovendien ben ik van mening dat wanneer men een ander persoonlijk gaat aanvallen (over iets waar ze helemaal geen weet van hebben als buitenstaanders zijnde...) dit domweg komt doordat deze aanvallers niet meer weten wát ze zeggen moeten. Ze staan met hun mond vol tanden, omdat ze op hun vingers zijn getikt (terwijl ze diep van binnen héél goed beseffen dat de waarheid is verkondigd, maar dan wel in hún nadeel. En dàt kunnen zij uiteraard niet over hun kant laten gaan, omdat hun trots is gekrenkt of omdat zij zich schamen.) Gevolg is dat er een vermoeiend machtsspelletje ontstaat met als doel hun slachtoffer ten val te brengen en / of gewoonweg voor schut te zetten. En ik heb helaas zelf dikwijls op Internet mogen ervaren dat sommigen hier bijzonder ver in kunnen gaan. Alle fatsoensnormen en respect voor de medemens worden zonder schaamte overboord gezet: bloed willen ze zien vloeien! Ik (of anderen) moet(en) boeten voor in het verleden gemaakte fouten en / of levensopvattingen, wanneer deze niet overéén komen met die van hen.
Het valt werkelijk niet mee om in deze wereld gelijkgestemde zielen te vinden, die de woorden 'inlevingsvermogen' en 'medeleven' vooraan in hun vocabulaire hebben staan. Personen, die voor de verandering eens NIET het 'ik-ben-beter-dan-jou-dus-ik-weet-wat-goed-voor-jou-is-bewind' ten uitvoer brengen. Hun beleid gaat gepaard met een overdosis doordrammen, waar een peuter in de peuterpuberteit nog wat van kan leren. Bijzonder vermoeiend en zonde van mijn (en hun tijd)
"De ander onder een vergrootglas leggen, speurzoekend naar een misstap, zodat men weer wat heeft om over door te kunnen zeveren. Oftewel: een typisch Nederlands trekje wat me bijzonder stoort.
Mensen, hou toch op met klagen! Stop ermee om altijd het negatieve te benadrukken, wees tevreden met wat je hebt en laat een ander in zijn of haar waarde. Oók als je het niet met diegene eens bent. We zijn allemaal verschillend en dat is maar beter ook. Want anders zou het een saaie wereld zijn."
Ik ben wie ik ben en volg tòch mijn eigen koers, ook als dit anderen tegen de haren strijkt
Het is nu eenmaal onmogelijk om met de hele wereld vriendjes te zijn: "Blijf trouw aan jezelf en wees bevriend met je eigen IK" is daarom ook niet voor niets mijn levensmotto.
Immers, een mens wordt niet zozeer emotioneel geraakt door hetgeen wát er gebeurt (de situatie zelf is neutraal), maar door zijn eigen ideeën, oordeel en interpretatie over wat er plaats vindt. We kiezen er dus ZELF voor of we ons door iets of iemand uit het veld laten slaan.
Ik weiger in elk geval om mijn leven te laten beïnvloeden of te laten ruïneren door bepaalde types, die daar blijkbaar behoefte aan hebben en hier lol in lijken te scheppen. Mijn beoordelingsvermogen is prima in staat om "tricky" zaakjes te doorzien en ik weiger ze te lezen, laat staan erop te reageren. Zodra mijn oog onverhoopt stuit op online troep - gericht aan mijn adres - dan klik ik direct verder. Ik ben immers geen vuilniksbak en weiger me als zodanig te laten gebruiken. Troep is troep en dat hoort niet in mijn leven. Ook ben ik geen voetveeg en verban ik sites en personen, die mij als een deurmat behandelen. Die zijn mijn tijd en aandacht niet waard. Met kortzichtige mensen heb ik niets van doen, dus waarom zou ik mij inlaten met deze lieden? Ik heb er geen behoefte aan om mijn geest op watvoor wijze dan ook te laten vervuilen door deze giftige slangen.
Ik ben een MENS en net als elk ander heb ik rechten. Het recht om mijzelf niet te hoeven verklaren bijvoorbeeld (ondanks dat ik dat met deze webpage toch tracht te doen). Het recht mijzelf te verdedigen en nog veel meer, opgesomt in het onderstaande lijstje. Iets om eens bij stil te staan?
Kortom: ik mag zijn zoals ik ben. Ik hoef een ander niet tevreden te stellen en als mensen mij niet mogen dan heb ik het recht om mijzelf niet bloot te stellen aan de negativiteit, die uit hun mond komt.
Dikwijls vindt een selecte groep beroepswauwelaars het bijzonder grappig om te proberen mij gek te maken, publiekelijk voor schut te zetten of om mij met harde bewoordingen geheel onderuit te halen.
Leugens op Internet weblogs en fora, die over mij de ronde doen, is een vorm van de "Marjol3in-Bash", die is ontstaan in de periode 2003-2004, toen ik openlijk mijzelf online etaleerde. Maar het spreekwoord zegt: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel." Als je je dát realiseert dan is het allemaal niet zo erg wat er op Internet over je wordt beweert. Hetgeen wat wordt gezegd zegt meer over de webloggers / fora users in kwestie - en eventueel over de lezers - dan over het onderwerp.
Ik krijg een hoop support van mensen, die er voor mij echt toe doen. En de personen, die een mening over mij vormen - door iets over me te lezen (positief of negatief) - staan sowieso anders in het leven dan ik. Het interesseert me dan ook niet hoe deze groep over me denkt, naar aanleiding van een gepubliceerd stukje op Internet. Het gezegde luidt "Hoge bomen vangen veel wind". Blijkbaar word je, door je op een bepaalde wijze te profileren op Internet (zoals ik doe) - met vele duizenden bezoekers op je site - gezien als hoge boom. De wereld van Internet gebruikers is onder te verdelen is in drie groeperingen: 1) zij die je haten, 2) zij die geen mening over je hebben en tot slot 3) zij die van je houden. Hoe meer je de middelste groep weet te elimineren, hoe meer er bij de eerste en derde groep komen. Het zij zo. Bovendien is die hele 'bash' rondom mij niet meer dan een storm in een glas water: uiteindelijk waait het allemaal wel weer over. Maar dat neemt echter niet weg dat 't tóch een behoorlijk hinderlijk gedragspatroon is wat sommigen aan de dag weten te leggen. En feit is: er blijven nu eenmaal altijd mensen, die mij liever zien gaan dan komen, en die vinden zij dit op de meest ziekelijke wijze moeten zien te bewerkstelligen. Zij vangen echter bot, want ik blijf tóch vasthouden aan wie ik ben, wat ik doe en wat ik wil uitdragen. Hun (kritische) mening is dan irrelevant voor mij en laat me volledig koudPer slot van rekening kennen zij mij niet persoonlijk (ondanks dat zij denken van wel...) en ik ben hen geen verantwoording verschuldigd.
Dus wie zijn zij om mij te veroordelen?!?
En waarom steken zij toch zoveel tijd in mijn persoontje, als ik dat in hun optiek helemaal niet waard ben? Ligt het aan mij? Of bespeurt mijn neus een flinke dosis hypocrisie in dit hele verhaal?
Bovendien, wat online over mij wordt verkondigd op andere sites is per definitie al geen integere berichtgeving. Want dat laatste vereist altijd nog het toepassen van hoor en wederhoor: kortzichtige en eenzijdige berichtgeving valt daar dus NIET onder.
Roddels + achterklap over, en/of het uit zijn context getrokken bewoordingen van mij, zijn een duidelijk
voorbeeld waarbij het begrip wederhoor niet wordt toegepast. Wanneer lezers deze verzinsels geloven en zij deze klakkeloos voor waar aannemen, dan zegt dat iets over henzelf en niet over mij. Internet is nu eenmaal een vergaarbak van ellende, daar doe je weinig tegen.
Het lijkt wel een Privé-Story-Weekend actie: iemand vastnagelen op grond van een uitspraak, dikwijls volkomen uit zijn verband gerukt. Wie afdaalt tot dát niveau is wel erg laag gezonken, aldus mijn persoonlijke opinie.
Wie is zonder zonde? Wie heeft er het recht om een keihard oordeel over mij te mogen vellen naar aanleiding van een incompleet beeld van mij, geschetst op het Internet? (wat bovendien, àls het al correct is, vaak een moment-opname betreft ... )
Als er iemand mag oordelen dan is het God, en dus geen enkel mens. Kijk eerst naar jezelf voordat je een ander bekritiseert.Het spreekwoordelijke oude koeien uit de sloot halen vind ik persoonlijk een zinloze tijdsbesteding en ik heb geen zin om mijn energie daaraan te besteden. Ik ga mezelf ook niet meer online verdedigen. Hier staat mijn persoonlijke mening en verder verkondig ik die ook op mijn eigen blog en dat is voor mij voldoende.
Het selecte groepje mensen tegen wie ik deze woorden richt zijn nét giftige spinnen, die geduldig af zitten te wachten tot ze toe kunnen slaan. Niks is goed in hun ogen. Altijd hebben ze wat te mekkeren en proberen ze de sfeer te verprutsen. Steeds weer vertellen ze nare dingen en benaderen ze de zaken op zo'n akelige, gemene manier dat je er beroerd van wordt en medelijden met ze krijgt. Want een verbitterd, rancuneus mensenhart vol met haat en wrok is niet iets benijdenswaardig.
Bovendien, wie wordt er wijzer van mensen, die zich in de huid van een psycholoog proberen te hijsen en vervolgens een ander (IK in dit geval) hùn mening opdringen? Dat werkt toch nooit?
Een advies is een advies en geen dwangbevel. Ik kan mijn eigen mannetje wel staan en heb een hekel aan betweters.
Mijn bevindingen:
Anno 2007 leven wij nog steeds in een bekrompen, hypocriet land (waarbinnen materialisme en individualisme hoogtij vieren) en waar - zo lijkt het - velen hun uiterste best doen om een ander medemens in een kwaad daglicht te stellen. Niets en niemand is goed genoeg en niets of niemand wordt ontzien. Genadeloos worden er koppen gehakt, hard en meedogenloos, rancuneus en dit gebeurt binnen elke bevolkings-, en leeftijdsgroep. De zwakkeren in de samenleving, de gevoelsmensen, of anderszins van de norm afwijkende groeperingen - waarop men neerkijkt - zijn het slachtoffer. Genadeloos worden zij er uitgepikt en vervolgens met de grond gelijk gemaakt. Men is pas tevreden wanneer de ander geestelijk volslagen kapot is gemaakt. Een afschuwelijk gegeven, wat mij persoonlijk letterlijk koude rillingen bezorgd en waar ik niets liever vandaag nog dan morgen verandering in zien komen. (En ja, ik ben een idealist. Daarom verlaag ik mij niet tot zulke praktijken: 'Leven en laten leven' is mijn motto.)
Het is gewoonweg niet te geloven wat er op Internet bijvoorbeeld allemaal wordt verteld en/of verzonnen over personen, die men in het geheel niet eens kent. En maar oordelen en veroordelen..... ze zouden hun eigen moeder nog verraden... Het is vechten tegen de bierkaai met zulke lieden.
Praten over andere mensen is tot daar aan toe, maar om hen vervolgens te veroordelen en volledig af te schrijven vind ik persoonlijk een verschrikkelijk nare karakter-eigenschap. Mensen, die zó respectloos met anderen omgaan wens ik niet in mijn leven en sluit ik dan ook drastisch buiten. Het getuigt van pure hoogmoed wanneer je een ander genadeloos afkraakt (en hoogmoed komt nog altijd voor de val, zoals het spreekwoord ons wijs leert) en bovendien, wat levert haat en wrok nu eigenlijk op? Achter elk verlangen tot wrok gaat per slot van rekening uiteindelijk zelfhaat schuil.
Wrok is niets anders dan het vasthouden van een stuk gloeiend heet hout om naar de ander te werpen, maar waaraan men ondertussen zichzelf brandt. Wrok zorgt ervoor dat de pijnlijke ervaring keer op keer wordt gevoeld en is als een vuurpijl die even veel licht geeft, maar vlug weer uitdooft. Wrok bezorgt een kortstondig gevoel van voldoening, maar brengt uiteindelijk geen innerlijke rust. Verder brengt het blokkades aan op zowel op lichamelijk, emotioneel en spiritueel vlak.
Lees meer...Wrok leidt tot haat en blinde haat is een gevaarlijk instrument, dat in de geschiedenis al meerdere malen heel efficiënt is toegepast. Op die manier bestrijden we elkaar, zonder te weten waar de grond van het probleem zit.
Nog even verder over dat online getreiter en gescheld: Personen, die over een wèrkelijk zelfvertrouwen beschikken, hebben het niet 'nodig' om een ander te vertrappen. Zij doen dan ook niet mee met dit soort misselijkmakende praktijken.
Concluderend kom ik dan ook tot het volgende: degenen, die een ander pesten hebben zelf geen of weinig gevoel van eigenwaarde. Triest genoeg hebben ze daarom een zondebok 'nodig' om hun eigen frustraties op bot te vieren: door een ander te vertrappen voelen ze zichzelf - tijdelijk - beter. Eigenlijk zijn deze pestkoppen juist degenen waar we medelijden mee moeten hebben, aldus mijn slotsom. Als christen is het dan ook mijn gebed dat deze mensen zullen worden genezen van hun beschadigde zelfbeeld. Dit opdat zij door de Here God vervuld mogen worden met liefde en ontferming naar anderen toe - in plaats van te worden verteerd door haat. Ik bid dan ook voor geestelijk herstel voor diegenen. Ik zeg het en blijf het ook zeggen: liefde, respect én vergeving zijn de sleutels.
Hieronder (in het grijs) een pittige, confronterende passage uit een studieboek.
Wat zou de wereld er een stuk beter uitzien wanneer wij allemaal het advies zouden opvolgen wat hieronder wordt gegeven...
