Inleiding

Helaas ben ik - samen met zoveel anderen - bekend met het fenomeen 'Internet stalking en online getreiter'. Dit kan extreme vormen aannemen - zo weet ik uit ervaring - en die bevindingen hebben er dan ook toe geleid dat ik mij genoodzaakt zie om dit stuk online te plaatsen, zodat ik 1) mijzelf kan verdedigen en 2) bewustwording kan creeëren bij anderen. Tevens wil ik een brug slaan voor andere slachtoffers van internet terreur. Hopelijk zal deze webpagina van mij hier een rol in kunnen spelen, evenals de onderstaande van 'Pesten Is Laf':


                                                                                       www.pestenislaf.nl



Via mijn eigen weblog besteed ik zelf aandacht aan zaken zoals pesten, online stalking, treiterijen, laster, smaad en zaken zoals vergevingsgezindheid. Waarom doe ik dit? Om mensen dit als bewustwording bij te brengen.
Erkennen van een (maatschappelijk) problemen is de eerste noodzakelijke behoefte om uiteindelijk een verandering aan te kunnen brengen. In mijn eentje zal ik geen revolutie teweeg kunnen brengen, maar vele enkelingen maken toch velen. En met hoe meer we zijn, des te meer er mogelijk is.

14-04-2006    Zieke maatschappij, waar gaat dit toch heen?
20-08-2005   Waarom? Waarom nou toch?
20-08-2005 Vergeving (het belang om te vergeven in plaats van vast te
                                  houden aan gemaakte fouten van mensen c.q. van jezelf.)

Vaak willen mensen feedback geven op de ander, maar weten zij niet hoe zij dit het beste kunnen aanpakken.
Verwijten en verwensingen vliegen dan regelmatig in het rond.
Lees hier hoe je het beste feedback kan geven, zonder die ander persoonlijk aan te vallen. Want daardoor drijf je alleen maar verder van je doel.

Ik denk, nee ik wéét zeker, dat de pesters geen flauw benul hebben van het leed dat zij iemand aandoen. Of het nu gaat om pesten op school, op de werkvloer of op Internet: het heeft hoe dan ook een grote invloed op het slachtoffer. Het beschadigt iemand, dikwijls houdt het slachtoffer er emotionele littekens aan over, die een leven lang zich voort blijven slepen.Is dat soms het doel van het gepest en getreiter? Is men trots wanneer de ander compleet onderuit gehaald is en geestelijk kapot is gemaakt? Is dát het doel? Geeft dat soms een kick?

Er is overigens een verschil tussen plagen en pesten. Plagen doet iedereen wel eens. Plagen is onschuldig, maar pesten daarentegen absoluut NIET. Lees hieronder de verschillen:

Inleiding:

Zodra iemand afwijkt van de norm, van hetgeen wat 'normaal' wordt geacht dan valt diegene buiten de grote grijze massa. En doordát hij of zij niet voldoet aan wat als normaal wordt beschouwd resulteert dit vaak in pesterijen en in het belachelijk gemaakt worden.
Feit is - helaas - dat mensen zich storen aan individuen die op watvoor wijze dan ook 'anders' zijn. Zodra mensen niet weten hoe zij zich moeten identificeren met die vreemde eend in de bijt dan verwerpen zij deze. Een triest, maar gegeven feit.
Ook ik ben hier jammergenoeg mee bekend: zelf ben ik allesbehalve een gemiddeld persoon en dat maakt me vaak het mikpunt van laster en smaad campagnes. Zeker nu Internet voor vrijwel iedereen toegankelijk is merk ik hier online steeds meer van. Mensen, die ik niet ken voeren hele hetzes tegen mij, omdat zij een bepaald beeld van mij hebben en mij op basis daarvan veroordelen èn verwerpen.

Bij mij is het Internet gepest om verschillende redenen begonnen. Het fenomeen ontstond in 2003 – 2004: een periode, waarin ik erg actief was op Internet en dan met name op een zogeheten forum / community : een soort digitaal ontmoetingsplein.
Ik werd lid in maart 2003 keek mijn ogen uit daar. Ik vond het ronduit fantastisch om op zo’n gemakkelijke wijze anoniem met anderen in contact te treden en mijn zielroerselen open en bloot te bespreken. ‘Daar schuilt toch geen gevaar in?” dacht ik toen nog naïef. Maar dat had ik mis.

Door mijn hyperactiviteit, veroorzaakt door adhd, kon ik maar moeilijk maat houden en hield ik me dag en vaak ook nacht bezig met allerlei zaken online en met als gevolg dat ik een vaak geziene gast was op dat forum. Mensen gingen me (her)kennen en dat bleek niet altijd even leuk te zijn. Want ik was op dat moment in mijn leven geestelijk flink uit balans en als gevolg daarvan zocht ik mijn heil en steun online op het forum. Vele persoonlijke dingen heb ik met mensen gedeeld, die ik in het geheel niet ken. Zij mij wel daarentegen, althans:

het beeld van mij dat gecreëerd is in die periode. Want natuurlijk kent geen mens mij volkomen, het beeld op Internet is per definitie niet compleet. Bovendien verzinnen mensen er vaak van alles bij om het geheel op te kloppen en lekker smeuïg te maken voor de toehoorders
.Zo ook mijn persoontje: ik was inmiddels bekend (of beter gezegd: berucht) op dat forum en niet iedereen is even fijngevoelig. Niet elke Internet user reageerde tactvol op mijn zucht naar begrip, luisterend oor en aandacht en dat heb ik geweten! Waar mensen eerst nog vriendelijk adviezen gaven in de hoop mij te kunnen helpen werd hun ondertoon al snel harder. Want adviezen hoor ik graag aan, maar in veel gevallen kan ik er niet veel mee. En dat schoot mensen in het verkeerde keelgat. Tijd en energie staken ze in mij om me te ‘helpen’ (op hun manier, die helaas niet aansloeg, of niet in het tempo dat zij wensten) en gefrustreerd keerden ze zich tegen mij. ‘Aandachtsgeil’ werd ik genoemd en ook werd er gesuggereerd dat ik mijn psychische kwalen zou verzinnen – terwijl deze meerdere malen door deskundigen zijn vastgesteld, zelfs d.m.v. seconds opinions.

Mensen ontwikkelden een weerzin tegen me en in plaats van me met rust te laten (wat ik zou doen als ik iemand wilde helpen en die persoon niet zou luisteren naar mijn wijze raad) werden ze zo giftig als slangen en begonnen ze me uit te maken voor alles wat mooi en lelijk is (vooral lelijk, soms tot doosverwensingen aan toe).
Vaak genoeg heb ik in het verleden grove fouten gemaakt en daar publiekelijk mijn excuses voor aangeboden. Helaas onthouden mensen alleen de slechte dingen: mijn misstappen. De dingen, die wél goed gaan of de zaken waarvan ik terecht mijn excuses heb gemaakt worden vergeten of van de tafel geveegd onder het mom ‘ze probeert ons gewoon voor zich te winnen, maar meent er niets van’. Of ik nu links ga of rechts, bij deze mensen kan ik geen goed meer doen. Al zou ik iemand van de dood redden, dan nóg zouden zij beweren dat mij dit alleen maar te doen is voor aandacht in plaats van menselijke bewogenheid.
Drie conclusies kan ik wel stellen aan de hand van opgedane ervaringen op het Internet en dat zijn deze onderstaande:

Hetgeen wat online over mij werd / wordt / zal worden verkondigd is:

1) Volkomen verzonnen c.q. gelogen

2) Gedeeltelijk waar, maar aangevuld met eigen smeuïge verzinsels.

3) Wel de waarheid, maar gebaseerd op een MOMENT opname uit het verleden (zogezegde oude koeien uit de sloot halen)

De menselijke geest zit trouwens vreemd in elkaar: het anti-Marjol3in clubje wat zich zo fel tegen mij verzet zegt zich niet met mij te willen bemoeien en mij geen aandacht te willen schenken, omdat ik dáár nou juist naar op zoek zou zijn. Echter, het liefst zou ik alles op Internet anoniem willen doen, maar eerdere pogingen uit het verleden dit te realiseren hebben me doen inzien dat het niet lukt. Men blijft mij volgen (en helaas ook steeds weer traceren) en zodoende aandacht schenken. Aandacht, waarop ik niet zit te wachten en van types die ik liever zie gaan dan komen. Dat is zo dubbel: als ’t mij om de aandacht te doen is, geef me dan gewoon géén aandacht. Maar dat BLIJVEN ze dus wel doen. Hoezo hypocriet? Ze houden zelf het vicieuze cirkeltje in stand, alleen zien zij dat zelf niet in.

Waar ik een enorme hekel aan heb is laf gedrag. Oftewel mensen, die anoniem online surfen (vanachter een proxy surfer dus). Personen, die mij zonodig lastig moeten vallen met nare berichten ZONDER hun identiteit prijs te geven vind ik KARAKTERLOZE WEZENS!. Als je mij - of anderen - iets te zeggen hebt, doe dat dan rechtstreeks of via een mail, maar wees niet zo zwak om het d.m.v. een anoniem bericht te doen. Dan laat je jezelf wel kennen, aldus mijn mening. Onvolwassen gedrag.

Even wat duidelijkheid verschaffen over wat ik zelf precies onder pesten versta. Dat is namelijk het volgende: structureel iemand onderuit proberen te halen met als doel diegene belachelijk te maken en voor schut te zetten.
Goed beargumenteerde reacties vallen niet onder gepest, maar zodra men de ander PERSOONLIJK gaat aanvallen en diegene veroordeelt over zaken waar men geen of onvoldoende verstand van heeft dan mist deze 'feedback' zijn doel: namelijk het de andere persoon opbouwen. In plaats daarvan word diegene dan afgebroken. Zowel de pestkop als de gepeste persoon worden hier niet wijzer van.
Wat ik ook slechte zaken vind zijn onder meer het klakkeloos geloven van roddels, die over iemand verspreid worden, deze zonder schroom als waarheid aannemen en die persoon daar vervolgens mee te confronteren om hem of haar erop af te rekenen. Ook verdraaiingen van feiten of overdrijvingen zie ik als negatieve dingen, die pesten en online hetzes in de hand kunnen werken.
Laster en smaad lijkt me duidelijk genoeg waarom ik dat niet vind kunnen, evenmin als iemand’s persoonlijke gegevens online gooien, zoals achternaam, telefoonnummer en soms zelfs adressen. Ook is het NIET toegestaan om iemand’s persoonlijke foto’s van het net af te plukken en te gebruiken / misbruiken.

Zelf kom ik dikwijls mijn eigen afbeeldingen online tegen. Men vergeet dat er zoiets bestaat als portretrecht. Het stelen van foto’s is dus niet zonder risico. Simpelweg omdat het wettelijk niet is toegestaan.

Concluderend kan ik zeggen dat ik geleerd heb dat je op Internet beter je anonimiteit kunt behouden, want als je eenmaal bekend bent – zoals ik – dan kun je niet meer terug en dan zul je altijd personen hebben die je het licht in de ogen niet gunnen en proberen je geestelijk kapot te maken.
Met mijn persoonlijk verhaal en deze website hoop ik een stuk bewustwording bij mensen teweeg te brengen.
Ik hoop dat pesten bespreekbaar word (vooral op scholen, waar leraren helaas nog veel te weinig doen aan pestgedrag). Maar bovenal hoop ik dat mensen bij zichzelf te rade gaan aan welke kant van de lijn zij staan. Zijn zij zelf pesters? Of zijn zij slachtoffer van pesterijen? Of behoren zij tot de – helaas grote – groep ‘meelopers’, oftewel horen zien en zwijgen?!? Onder welke groep val jij? Wat kun jij doen – hoe klein ook – om deze wereld mooier te maken?

Klik hier om verder te lezen, oftewel: mijn persoonlijke boodschap aan pestkoppen, stalkers etc etc.