• vraag en antwoord •

17 mei 2007

Ha Kathleen, sorry dat ik nog niet had gereageerd. Bij deze zal ik proberen een zo duidelijk mogelijk antwoord te geven.

Vanuit menselijk oogpunt bekeken zal ik zeer waarschijnlijk niet worden bestempeld als een slecht mens ten tijde van voor mijn bekering, althans, niet in vergelijking met bv. Hitler. Maar in God's ogen is elk mens een zondaar, niemand van ons uitgezonderd. Want iedereen neigt ernaar om dingen te doen die niet in overeenstemming zijn met wat God's Woord ons leert. De Bijbel heeft me geleerd dat ook ik een zondaar ben. Dat de grootte van mijn fouten niet uitmaakt, maar dat mijn neiging om dingen te doen die mij van God verwijderen. Reden: God is heilig en dat verlangt Hij ook van ons. En omdat wij dat van nature nooit zullen kunnen heeft Hij Jezus voor onze zonden laten sterven.
Zonde betekent letterlijk: je doel missen. Het doel wat God met ons voor ogen heeft. Zonden zoals afgunst, woede, gebrek aan zelfbeheersing, roddelen en stelen (ja, ook ik moet bekennen dat ik weleens iets heb gestolen. Een reep chocola weliswaar, maar dat doet er niks aan af. Diefstal is diefstal).

Toch heb ik me geen goed mens gevoeld voordat ik tot bekering kwam. Daarna ook niet, maar sinds mijn bekering weet ik dat Jezus' bloed en Zijn offer aan het Kruis me vergeving hebben gebracht. Dit moet ik mezelf steeds weer voor ogen houden hoor, want door de Borderline is mijn zelfbeeld niet zoals hij zou moeten zijn. Ik moet daarom steeds weer in de bijbel lezen hoe God mij ziet, want als ik dat niet doe dan komt dat stemmetje weer om de hoek kijken dat me influistert dat ik een duivelskind ben - iets wat ik als tiener ook werkelijk dacht. Maar goed, dat is heel wat anders, dat heeft te maken met het christen zijn in de praktijk brengen in combinatie met een borderline persoonlijkheidsstoornis, dus ik zal proberen niet af te dwalen.

Voor mijn bekering heb ik altijd een bepaalde leegte in mijn leven ervaren, evenals een gevoel van anders te zijn. Anders dan doorsnee mensen (voor zoverre je kan spreken van een gemiddelde, want wat is normaal?)Mijn bekering is een proces geweest, wat je als volgt zou kunnen omschrijven:

klik hier (sorry, toch even een externe link)

Op het moment dat ik tot bekering kwam ervaarde ik het alsof de puzzelstukjes op hun plaats vielen. Datgene waar ik onbewust altijd naar had verlangt en naar had gezocht (acceptatie, onvoorwaardelijke liefde) vond ik in Jezus en in God's Woord.
En het opvallende van alles is dat niet alleen labiele mensen, die makkelijk te beïnvloeden zijn, tot bekering komen. Want dat is een vooroordeel wat men vaak hoort en wat - helaas - ook vaan wordt bevestigd.
Zelf heb ik de eer gehad om hoogopgeleide mensen te ontmoeten met een goede baan en geen psychiatrische klachten. Hooggerespecteerde mensen in de samenleving, waarvan niemand op het eerste gezicht zou vermoeden dat ook zij christen zijn. Christenen bevinden zich in alle lagen van de samenleving, maar helaas worden vaak de labiele persoonlijkheden eruit gelicht, waardoor men denkt dat alleen de sociaal zwakkeren met trauma's zich tot God bekeren. En dat vooroordeel probeer ik met hand en tand te bestrijden, onder meer door uitgebreid te vertellen hoe mijn bekeringsproces zich heeft afgespeeld: namelijk de welbekende datum 6 mei 1998, waarop ik besloot om mijn leven in God's handen te leggen, vergeving te vragen voor mijn zonden en Jezus te vragen in mijn hart te komen. Maar dat was slechts het begin, want het jaar wat daarop volgde (eigenlijk nog langer dan een jaar) heb ik mij verdiept in het geloof door vele boeken te verslinden in de hoop zo antwoorden te vinden op de vele vragen die ook ik had en nog steeds heb. De schellen vielen van mijn ogen.

Sinds mijn bekering voel ik mij compleet. Hoe diep ik ook in de put zit, ik weet dat ik er altijd weer uit zal komen. Ik hoef de Bijbel maar open te slaan om teksten te vinden die me zó bemoedigen dat ik weer verder kan. Of teksten, die exact op mijn situatie van toepassing zijn, waardoor ik merk dat God persoonlijk tot mij spreekt.
Op God kan ik altijd terugvallen. Daar waar mensen het laten afweten daar is Hij mij nabij. Niet dat ik dat altijd zo voel hoor, zeker op crisismomenten zelf merk ik er vaak niets van, maar na afloop moet ik toch telkens weer concluderen dat het God was Die me door alle pijn en verdriet heen gedragen heeft. Dat Hij het is wardoor ik geen eind aan mijn leven heb gemaakt. Dat Hij het is waardoor ik mijn situatie niet als uitzichtloos ervaar maar juist als hoopvol.
Inderdaad een kruis wat ik moet dragen, zoals je al aangaf. Elk mens heeft zijn of haar eigen kruis te dragen en wat dat kruis is is voor iedereen weer anders.

Concluderend kan ik dus met heel mijn hart zeggen dat ik bij niemand op aarde zo'n diepe troost, liefde, acceptatie en waardering vind als bij God en Jezus.Dat klinkt heel gek en zweverig voor veel mensen, maar ik kan het gewoon niet anders zeggen want dan zou ik liegen. Ik omschrijf mijn gevoelens en zo ervaar ik ze ook echt. Maar de andere kant van de medaille ervaar ik ook: de momenten dat ik aan mijn lot overgelaten lijk te zijn en God mijlenver lijkt. Die momenten zijn afschuwelijk, maar altijd van voorbijgaande aard (hoewel ze erg lang kunnen duren, weken, maanden, zelfs jaren).

Het bizarre is dat toen ik voor mijn bekering door christenen werd aangesproken ik niks van hun verhalen moest hebben. De hel zag ik als een knap staaltje bangmakerij.
Ik vond al die gelovigen maar rare kwibussen en die mening werd alleen maar gevoed door de sektarische kringen waarin ik heb vertoefd. Mijn bekering is dan ook een geloofsstrijd geweest, want de christenen die ik ontmoette gaven vaak maar belabberde voorbeelden. Maar ondanks hun voorbeelden hadden ze wel allen 1 ding gemeen en dat was de diepgewortelde overtuiging dat Jezus realiteit is, ook heden ten dage.
Veel heb ik gehad aan het lezen van boeken van christenen zoals Corrie ten Boom , die op indringende wijze verslag doet van haar ervaringen van de Tweede wereldoorlog en hoe zij ondanks alle pijn en leed Hem bleef ervaren, zelfs in de diepste duisternis. Dat alles heeft me tot in mijn kern geraakt.
Centraal in Ten Boom's boodschap stond de vergeving door Jezus Christus en daaruit voortvloeiend de vergeving door (en van!) mensen. Ze ondervond dit zelf aan den lijve toen ze na de oorlog in 1947 een van haar voormalige kampbewaarders (een echte beul!) trof en de daad bij het woord voegde. En dat laatste heb ik dus ook ervaren: de kracht van vergeving kunnen schenken aan mensen, die me tot in het diepst van mijn ziel gekwetst hebben. Ik kan ze vergeven, ik kan voor ze bidden, ik kan ze oprecht het goede toewensen. Iets wat in de ogen van anderen veelal onmogelijk is. En eerlijk is eerlijk, als ik geen christen was geweest dan had ik dat dus beslist niet gekund.

Maar niet alleen dat. Bovenal de ervaring dat God steeds weer iets van zichzelf laat zien aan me, elke dag opnieuw. Dat kan zijn door een Bijbeltekst, die precies van toepassing is op een situatie waar ik op dat moment doorheen ga. Of de ontmoeting met een medemens op exact de juiste plaats en tijd. En veel meer van die dingen, die een ander aan het toeval zou toeschrijven. Maar de mate waarin ik die dingen ervaar is té frequent en gaat té diep om dom toeval te zijn.
Aanvankelijk dacht ik ook dat het toeval was als er weer iets opmerkelijks gebeurde, maar in de loop der tijd ben ik een dagboek gaan bijhouden en heb daarin al die toevalligheden nauwkeurig bijgehouden. En alles paste zó volmaakt bij elkaar dat het gewoon geen willekeur meer kan zijn, daar ben ik nu voor de volle 100% van overtuigd.

Het laatste waarin ik God persoonlijk ervaar zijn de gedetailleerd omschreven profetieën http://www.allabouttruth.org/dutch/voorspellingen-in-de-bijbel-faq.htm in de Bijbel. Vele voorspellingen zijn al reeds uitgekomen. De Bijbel heeft daarmee bewezen uitermate accuraat te zijn en op waarheid gebaseerd:

Zie artikel Is de Bijbel waar?