Update mei 2007 >> Lees hier


"Mijn leven was leeg en ik zocht innerlijke vervulling door elke avond naar de kroeg te gaan. Ik begon mij af te vragen wat de zin van mijn leven was maar kwam daar niet achter," aldus Marjolein D.
Ze roept wanhopig naar God, ze zoekt en vindt. "Dit was 1 van de mooiste momenten uit mijn leven. Ik voelde een diepe innerlijke rust en een onbeschrijfelijke blijdschap in mijn binnenste"

Mijn naam is Marjolein, ik ben geboren in 1977 en opgegroeid in een plaats vlakbij Rotterdam. Ik kom uit een liefdevol gezin met twee schatten van ouders, waar ik de oudste en enige dochter ben met drie broertjes.
Als kind ben ik niet gelovig opgevoed. We baden wel voor het eten en ik zat op een christelijke basisschool, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. We gingen niet naar de kerk en ik zag de Bijbel als een mooie reeks verzonnen (!) verhalen.

In mijn puberteit was ik erg onzeker en compenseerde dit door van de hardrockband
Guns n' Roses fan te worden. Ik verafgoodde zanger Axl Rose tot op het bezetene af, identificeerde mij met hem en werd weerspannig (opmerkelijk, want ik was altijd een keurig net meisje geweest).

Ik deed hem na, ik vloekte en sloofde mij uit tegenover vriendinnen. Thuis had ik regelmatig ruzie met mijn ouders.     Toen wilde ik niets meer van God weten. Als tiener vond ik het geloof belachelijk en iets voor infantiele en labiele mensen (vergeef me deze uitdrukking, ik wist toen niet beter). De onderwerpen tijdens de godsdienstles op school waren ronduit saai. Ik was van mening dat God niet bestond. Wanneer christenen mij soms op straat aanspraken maakte ik die "jesus-freaks" belachelijk: ik moest er niets van hebben.

Op mijn 20ste, in 1997, ging ik vanwege een opleiding uit huis om intern op kamers te gaan wonen. In die tijd werd ik helemaal op mezelf teruggeworpen. Ik zocht bevrediging in dingen zoals kortstondige flirts, uitgaan, voedsel en drank. Hoewel ik het nooit toe zou hebben gegeven op het ogenblik zelf zie ik nu achteraf pas in hoe leeg en uitgehold mijn leven eigenlijk was. Ik probeerde mijn leegte en eenzaamheid te ontvluchten door praktisch elke avond (!!!) naar de dorpskroeg te gaan. Toen begon ik mij serieus af te vragen wat de zin van mijn leven was maar kwam daar niet achter. Aan het eind van datzelfde jaar belandde ik mede daardoor in een heel diepe depressie: ZO diep dat ik het naar God uitschreeuwde om hulp en Hem smeekte om mijn leven te beëindigen: ik wilde dood!!! Ik speelde met de gedachte aan zelfmoord en verwondde mezelf, wat allemaal voortkwam uit een intense zelfhaat.

God had echter andere plannen en bracht toen een Colombiaanse jongen op mijn levenspad. Een half jaar later legde hij mij het Evangelie uit. Hij vertelde mij over de Blijde Boodschap dat Jezus mij wilde aannemen als Zijn kind. Er werd me gezegd dat ik (net als ieder ander mens) een zondaar ben en dat Jezus voor deze zonden, hoe klein misschien ook, aan het kruis is gestorven om mij (en ieder ander mens) vergeving te kunnen aanreiken.

Ik had hier nooit eerder over gehoord: niemand had mij mij dit ooit verteld en ik schrok ontzettend van de gedachte dat wanneer ik mij niet zo bekeren ik voor eeuwig verloren zou gaan! Dat de hel daadwerkelijk bestaat en geen horrorverhaal is om mensen mee om de oren te slaan om hen angst in te boezemen. Het enige dat ik hoefde te doen was berouw hebben over mijn zonden, Hem om vergeving vragen en als mijn Redder en Verlosser aannemen. Plots vielen de schellen van mijn ogen en zag ik mijzelf zoals God mij ziet: een 'zondaar'. 'Zonde' betekent 'je doel missen', niet tot het doel komen dat God voor je heeft.

Vanaf toen begon ik mij in de Bijbel te verdiepen en in andere christelijke boeken, die met bewijsmateriaal kwamen dat God en Jezus REALITEIT zijn. Ik werd diep in mijn hart geraakt, God begon Zijn werk binnenin mij te doen, en zo gebeurde het dat ik in het voorjaar van 1998 radicaal veranderde!!! Dit was 1 van de mooiste momenten uit mijn leven. Ik voelde een diepe innerlijke rust en een onbeschrijfelijke blijdschap in mijn binnenste. In datzelfde najaar werd ik gedoopt. Aanvankelijk ben ik meer uit angst voor God christen geworden. God's liefde kwam op de 2e plaats, met name omdat ik veel moeite had om Zijn liefde te kunnen accepteren vanwege een diepgewortelde zelfhaat. Hoe dan ook, ik wilde in geen geval naar de hel. Maar angst was het begin van de kennis en vanuit die kennis raakte ik steeds meer in staat om Jezus lief te hebben en naar mijzelf te kijken door Zijn ogen.

Als ik nu terugkijk op mijn leven zie ik God's hand erin, hoe Hij mijn wanhoopskreet in 1997 heeft verhoord: Hij heeft mij geholpen door kort na mijn inzinking die christenjongen op mijn pad te brengen en heeft hem als instrument gebruikt om mij naar Zichzelf toe te trekken. God doet wonderbaarlijke dingen en ik heb geen moment spijt gehad van die beslissing op 6 mei 1998, toen ik besloot om mijn leven in Zijn handen te leggen. God: ik heb er een rommeltje van gemaakt, ik weet het niet meer, gaat U van hieruit verder met mij. Mijn gebroken scherven heelde Hij, maar wel in een tempo wat ik aankon. God is een tedere, zachtmoedige Leermeester, die ons nooit boven ons vermogen zal benaderen. Hij heeft ons gemaakt en weet wat wij aankunnen. En dat geeft mij vertroosting.

Een gelijkenis: wij mensen zien en ervaren de wereld als een mozaïek, een verzameling puzzelstukjes. Oftewel: wij zien slechts een deel en God kent het totaalplaatje. Zou het dan onverstandig zijn om ons leven en onszelf aan Hem toe te vertrouwen? Integendeel!

Ben jij goed genoeg om naar de hemel te gaan? klik hier









 

Eindelijk heb ik de zin van het leven ontdekt: namelijk om te leven naar het voorbeeld dat Jezus ons gaf en te mogen schuilen onder Zijn beschermende vleugels! Niet dat al mijn problemen zijn opgelost, maar in het licht van de Bijbel ben ik er wel anders tegenaan gaan kijken en kan ik er beter mee omgaan. Op moeilijke momenten wanneer ik mijn geloof aan de kant zou willen schuiven, merk ik dat God er toch is en dingen laat zien, waardoor ik Hem niet los kan laten.

Marjolein D. 2002     

Januari 2008:
Ik ben iemand, die voor de volle 100% gelooft dat genezing en herstel bij God mogelijk is. Ik heb mensen om mij heen gezien, die 20 jaar of langer zwaar drugsverslaafd waren en die, toen ze tot bekering kwamen, clean werden én zijn gebleven. Dit is iets wat veel mensen niet kunnen geloven. Ook ik had het niet geloofd, totdat ik het met eigen ogen meemaakte.

En in mijn eigen leven merk ik ook dat God herstel brengt, evenals vertroosting en emotionele stabiliteit (dat laatste is iets wat in mijn leven ver te zoeken was. Ik merk mijn eigen herstel dus met name op het emotionele vlak.)

Mijn situatie ervaar ik als een stap voor stap herstel, waar vele jaren mee gemoeid zijn. (God werkt immers bij ieder mens op een andere manier én in een ander tempo). Daardoor zien mensen mijn verandering vaak niet zo, omdat zij graag een wonder van het 1 op het andere moment zouden zien gebeuren. Maar ik zie dagelijks wonderen om mij heen gebeuren: Veelal kleintjes, maar vele kleine wonderen maken 1 grote. Het feit dat ik nog steeds in leven ben is het grootste wonder!

Veelgestelde vragen:

* Ben ik goed genoeg om naar de hemel te gaan?
* Waarom laat God het lijden toe?
* Waarom zou het christendom de enige juiste religie zijn?
* Wat is bekering?
* Is de Bijbel accuraat?
* Is het christendom in strijd met de wetenschap?


Benieuwd naar de antwoorden?
Klik dan op de onderstaande tumbnail.